نامه ای برای خدا

دلم هوای نـوشـتن کرده بود امشب ...

باد و بارانی بود اندرون دلم ...

و صدای چند کلاغ و جیرجیرک ...

کاغذی و قلمی و کرور کرور دل برای نوشتن !

خوب ... برای که بنویسم حالا ؟

تازه ، برای کسی هم که بنویسم ، چه کسی ببرد برایش ؟!

یادم آمد ...

آدم برای خدا چیزکه بنویسد و بگذارد زیر فرش ،

خدا خودش برمی دارد ... !

پرشدم از شوق برای نوشتن ...

دراز کشیدم روی زمین و دستی

زیر چانه و دستی بر روی کاغذ !

نوشتم :

سلام ، محبوب من ... !

چقدر دوستت دارم ... خودت میدانی !

چقدر تو صبح را قشنگ شروع می کنی ...

صدای خروس و کلاغ را که می پیچانی در هم و

نسیم را می وزانی بینشان ...

آدم حالی به حالی می شود !
هیچ دلبری نمی تواند مثل تو ، همین اوّل صبح ،

دل آدم را اینطور ببرد !

خورشید هم ناز می کند مثل خودت ... !

آنقدر که دست می کشد بر سر و صورت آدم

و داغش می کند با سرپنجه هایش !

تو هم دست می کشی بر دل آدم و عاشقش می کنی !

معشوق صبور من ...

می فهمم که شب ها وقتی غرق می شوم در خواب ،

می آيی به پيشم !

دستت را حس می کنم که روی پيشانی ام

دانه های شبنم می کارد ،

رد بوسه ات هم می سوزاند لبم را تا صبح
مثل آتش ... داغ و مثل آب ... شفـاف
اگر تو نبودی "تو" معنی نداشت !
تو تمام " توی" منی ...
اگر می بينی چشمم به در می ما ند
نه اينکه يادم رفته " تو" هستی !
که می دانم هستی در کنارم ...
منتظرم کسی بیاید و ببیند ، چقدر "تو" هستی !

و برود و بگوید کسی نیاید !

معبود من ...
اگر ديدی روز کسی در کنارم بود
خودت می دانی و می فهمی که به يقين تکه ای از "تو"
را با خود داشته که رهایش نکردم !

مگر نه اينکه " تو" غرق در زيبايی ها هستی !!!
گل را اگر ببویم ، لذتش از بوی توست !

مطلوب من ...
سرم را گاهی بگير بين بازوانت ! مرا به آغوش بکش ...
نکند يادت برود که سخت نيازمند توام !
من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمی اندازی
تو بايد مرا بارور کنی !
از تمام خواستن هايم !
تو خيلی خوبی !
برای کسی که دوستت دارد
و برای کسی که يادش رفته دوستت دارد ...

مهربان من ...
می شود از اين به بعد بنويسم برايت؟
چرا نشود ...
راستی يادت نرود !
آن " تويی" را که می گفتم تکه ای از تو را دارد ...
(( چون می دانی :
گاهی حس می کنم خود تو خيلی بزرگی
برای اينکه دوستت داشته باشم ،

يک توی کوچکتر را به من بده

تا به واسطه اش عشق بورزانم به تو ))

***

تو چقدر مهربانی ...

مواظب خودت باش ... !

***

نامه را تا کردم و سراندم زير گوشه فرش
خدا خودش ياد دارد
کاش جوابش را بدهد
ندهد هم می دانم که می خواند
چقدر خوب است آدم کسی را داشته باشد ...

که برايش چيز بنويسد !

***

باز ساعت گذشته از نيمه
خواب می چسبد به آدم
خوابی با نفس های عميق !

***

چه کسی خدا را بیشتر از من دوست دارد ... ؟

چه کسی احساس ژرفتری از احساس من ، نسبت به او دارد ؟

دستش را ببرد با لـا !!!

دستی نمی بینم ...

*************

هميشه دلم می خواست تو خلوت و تنهايی باهات حرف بزنم.هميشه دلم می خواست هيچ کس رو تو خلوت خودم با تو راه ندم.هميشه دلم می خواست يه گوشه دنج رو برای صحبت کردن با تو داشته باشم.هميشه دلم می خواست کسی زمزمه های عاشقانه ام رو با تو نشنوه،اما الان اومدم اينجا در سکوت فرياد بزنم!اومدم در حضور همه آدمهايی که ميان اينارو می خونن بهت بگم در برابر دريای لطف تو قطره ای بيش نيستم،اومدم بگم در مقابل همه نعمتهايی که به من عطا کردی و موفقيتهايی که نصيبم کردی و بخصوص موفقيتی که امروز نصيبم شد جز دو رکعت نماز شکر عاشقانه چيزی ندارم که پيش کش کنم که نشوندهنده عجز وحقارت من در برابر اين همه لطف باشه التماس می کنم که اينو از من بپذير.

يادش بخير چه شبهايی رو که وقتی همه خوابيده بودن دستهامو به سوی آسمون بلند می کردم و همون طور که اشک می ريختم باهات صحبت می کردم ،دردودل می کردم ،دعا می کردم،سپاسگزاری می کردم.اما اون اشکها اصلا دليل ناراحتی من نبود خودت می دونی که خيلی موقعها بوده که خوشحال بودم اما بازم اشکام سرازير می شد .اصلا دعا کردن و راز ونيازی که با اشک و اظهار عجز نباشه مزه نمی ده

اينجا جايي بود که مي تونستم راحت بنويسم ، از خودم ، فکرم
بنويسم از همه آن چيزهايي که که موجب شاديم بودند و يا غمگيني ام ....
اما مدتيست که حتي اينجا هم نمي توانم آنطور که مي خواهم بنويسم ، نمي شود گفت همه آن چيزهايي را که در اعماق اين ذهن خسته زسوب کرده .....اين چنذ وقت به قدري فکر کرده ام که گاهي فکر مي کنم سرم عين ديگ بخار ديگر ظرفيت ندارد و هر آن امکان تکه تکه شدنش هست ......
گاهي دلم مي خواهد مي توانستم سرم را بکنم وبکوبمش به ديوار طوري که چنان له شود که ديگر نتواند فکر کند .........
چيه ؟ !!! چون من هميشه مي گم بايد اروم باشيم و فلان و بهمان نبايد چيزي بگم ؟ ...

مي بيني من که مي گم يه وقتايي نمي شه حرفامو اينجا بنويسم .....مي خوام اينبار ديوانه باشم .....ديوانه ......گاهي مي گم چه خوبه آدم ديوانه باشه وقتي ديونه مي شي ديگه راحت مي شي ، رها از قيد بندهاي اين فکر لا مذهب که داره منو ديونه مي کنه ، به نظر تو ديوانه راه عقل رو مي ره يا دل رو ؟
فکر کنم هيچکدوم ....چرا علي الظاهر راه دل رو مي ره اما الان به نظرم نه براش عقل مهم هست و نه دل، ديوانه فقط مي ره ، به کجا ؟ مقصد معلوم نيست ، ........چه خوبه که راه خودتو بري .........
اب که از سرم گذشت بگذار بازم بگم شايد اين مغز آروم شه؟؟؟
بدتر اين هست که اين همه فکر مي کنم اما نه تنها به نتيجه نمي رسم بلکه گيچ تر و سرگردون تر هم ميشم ......
واي چه بد هست که نتوني دقيق تصميم بگيري که چکار بايد بکني .......
عجب ....ديوانه هم نمي تونم شم ......شايدم الان بگي نه همدل خودت خبر نداري الان ديوونه شدي .......اما بگذار همين الان مثل يک ديوانه راستين يک اعتراف بهت بکنم
اشتباه مي کني الان ديو ونه نشدم چرا ؟ چون هنوز هم وقتي مي خوام همين نوشته رو تايپ کنم عليرغم اينکه کمتر تابع محافظه کاريهاي ذهن هستم اما کاملا کنارش نگذاشتم...
خوشم اومد از خودم ......چرا ؟ چون صداقت ديوانه واري تو همين يه سطرهست ......

عجب ....خب نه عاقل ، نه عاشق ، نه ديوونه !!!!
تو معلوم هست چي مي گي ؟
خدايا تو مي فهمي مگه نه ؟
وقتي يکي نه عاقله ، نه عاشقه ، نه ديوانه تکليفش چي هست ......
تکليف عاقل که معلوم هست تنها بر مبناي منظق مي ره ....
عاشقان هم که از اول تاريخ تکليفشون روشن هست تنها دل .........
ديوانه هم که به هيچ رسيده ........به همان ابديت .......
من اما چه بايد بکنم ....شايد بگي بايد يه راه حد وسط رو انتخا ب کنه ، اما وقتي پيدا نمي کنه بايد چه خاکي بر سر بريزه ؟
مي گم کاش يه خاکي حداقل بود همين امشب به خدا مي ريختم رو سرم شايد يک دري به روي اين وجود خاکي حيران گشوده مي شد .......
خداياااااااااااااااااااااااااااااا
مي شنوي ........
بابا جان تسليم .......
کمک ...........
هيس ......؟؟
بازم همون صدا ......وقتي درمونده مي شم ، وقتي اين عقل و دل و ديوانگي در وجودم کلي با هم بحث مي کنن و حاصلي جز يک روح آشفته برايم نمي گذارند صدايي مي گويد
آرام باشم ......
نه ديوانه باش ، نه عاقل باش، نه عاشق ........
پس چه باشم ؟
خودت باش .........
اما من چطور مي توانم خودم باشم وقتي که اينها اينگونه وجودم را به آتش مي کشند .................
هيس.................
خودت باش ؟
گفتي چه خاکي بر سر بريزي ؟
يک خاک هست که بايد سرمه چشم کني ، يک خاک هست که بايد آويزه گوش کني ، يک خاک هست که بايد مزه مزه اش کني ، يه خاک هست که بايد ملکه ذهنت کني ، پادشها
قلبت .........يک خاک هست که بايد اسيرش باشي ......اسارتي که اوج آزادي و آزادگيست.......
بگو چه خاکي که خسته ام .....ديگر تواني ندارم .....
مي گويم عزيزکم .......
خاک توکل .....
خدا.....
خدا ...
خدا جان کمک کن توکل کنم به تو ......کمک کن متوکلت باشم ....
مي دونم اگر به تو توکل کنم کمکم مي کني تا خودم باشم ، همان اشرف مخلوقاتي که آفريدي…………

****************

مهری آسمانی و سرشار بود رشک و آز را نمی شناخت و هرگز به روحم

و مرا سخت گرسنه ی محبتی می ساخت

و دستی لطیف داشت که بی آن که دلم را بیازارد ،

بدان امید بخشیده و زمین زیر پایم را فردوس برین ، و زندگی ام را

رؤیایی زیبا می ساخت . بامدادان که در کشتزاران گام می زدم ،

در بیداری طبیعت ، نشان ابدیت را می دیدم و کنار دریا که می نشستم ،

خیزابه ها ترانه ی جاودانگی را به گوشم می آوردند..!!!

**********